Ben Asya Yavuz. Yazmayı, gözlem yapmayı ve üretmeyi seven 19 yaşında bir gencim. Aynı zamanda KorkuteliBurada.com platformunun editörlüğünü ve tasarım çalışmalarını yürütüyorum. Babam Muharrem Yavuz'un kurduğu bu platformun içinde olmak, bana yaşadığım ilçeye biraz daha yakından bakmayı öğretti. Çünkü bir yeri gerçekten tanımak, sadece sokaklarını bilmek değil; insanlarının ne hissettiğini de anlamaya çalışmaktır.
Bazen bir ilçenin ne kadar kalabalık olduğuna bakarsınız. Caddeler doludur, kafeler doludur, okullar doludur... Ama yine de bir eksiklik hissedersiniz. İnsanlar vardır ama sesler azalmıştır. Özellikle gençlerin sesi.
Korkuteli de biraz böyle bir yer.
Çarşıdan geçerken, bir kafede otururken ya da arkadaşlarımla sohbet ederken bunu hissediyorum. Gençler burada, hayatın içindeler ama sanki akıllarının bir kısmı hep başka yerlerde. Aynı sokaklarda yürüyoruz ama hayallerimiz çoğu zaman bu ilçenin sınırlarını aşıyor.
Peki neden?
Belki de mesele, gençlerin konuşacak bir şeyinin olmaması değil; konuşabilecekleri alanların giderek azalması.
Bir gence sürekli ne yapması gerektiğini söylerseniz ama ne düşündüğünü hiç sormazsanız, bir süre sonra sessizleşir. Herkesin onun için bir planı vardır ama kendi fikrini anlatabileceği yerler bazen çok azdır.
Oysa Korkuteli'nin gençleri çalışkan. Kimisi geleceği için sınavlara hazırlanıyor, kimisi yeni şeyler öğreniyor, kimisi üretmeye çalışıyor, kimisi de bir gün kendi işini kurmanın hayalini kuruyor. Aslında sessiz görünen bu gençlerin içinde büyük hayaller var.
Belki de bu yüzden birçok genç, daha yolun başındayken gitmeyi düşünüyor. Çünkü gitmek bazen sadece başka bir şehir görmek istemek değildir.
Bazen görülmek istemektir.
Bazen duyulmak istemektir.
Bazen de bir yere gerçekten ait hissetmek istemektir.
Ama Korkuteli'nin gençleri tamamen susmuş değil.
Bir kafede gelecek planlarını konuşan gençte, gece geç saatlere kadar çalışan bir öğrencide, yeni fikirler peşinde koşan bir girişimcide o ses hâlâ var. Sadece biraz kısılmış durumda.
Belki de bir ilçenin geleceği, gençlerin neden sessiz olduğunu konuşmakla değil, onları yeniden konuşturabilmekle değişecek.
Çünkü bir ilçeyi büyüten yalnızca yolları, binaları veya nüfusu değildir.
Bir ilçeyi asıl büyüten şey, gençlerinin hâlâ hayal kurmaya devam etmesidir.
Ve ben inanıyorum ki Korkuteli'nin hâlâ hayal kuran, üretmek isteyen ve söyleyecek sözü olan çok fazla genci var. Belki biraz sessiziz.
Ama aslında anlatacak çok şeyimiz var.